De waarheid over palliatieve sedatie
Wellicht heeft u het artikel in het Brabants nieuwsblad gelezen of de reactie van medici op het bericht van Wim van Dijk, de voorzitter van Stichting Levenseinderegie. We willen u hierover toch informeren. Waar het over ging en welke reacties daarop kwamen.
Palliatieve sedatie is versterven in een toestand van verlaagd bewustzijn zonder eten en drinken. Wim van Dijk uitte zijn bezwaren tegen deze manier van levensbeëindiging. Hiervoor kiezen artsen steeds vaker omdat dit buiten de strenge euthanasiewet valt. Wim van Dijk schrijft: “Het is geen rustig slapen. Van medici verwachtte ik een rationele en wetenschappelijk verantwoorde reactie. Die is niet gegeven; zij gaven alleen hun persoonlijke ervaringen.”
Mara Heerebout (arts) zegt: ‘Mensen die volledig bij kennis zijn, hebben in hun laatste levensfase vaak geen honger of dorst meer.’ Waar ze wel last van kunnen hebben, is een droge mond. Bij palliatieve sedatie zijn ze niet bij kennis; die droge mond is het ervaren van dorst.
Rob Bruntink (arts) beweert: ‘Wim van Dijk doet aan angstzaaierij voor zijn eigen politieke agenda. Hij wil de euthanasiewet versoepelen en gebruikt dit argument. Maar als palliatieve sedatie goed wordt toegepast, hoeft een patiënt niet te lijden.’ Hij heeft het mis: ik heb geen politieke agenda, ik wil een wetswijziging. Zijn op de persoon spelen wijs ik af. Beide artsen lijken een eigen medische agenda te volgen en hun patiënten onvoldoende te informeren. Ze lijken te denken dat er bij palliatieve sedatie geen lijden is. Dat is onjuist, hoe goed je ook sedeert.
Palliatieve sedatie is een levensverlengende lijdensweg en kan traumatisch zijn voor de patiënt, naasten, verzorgenden en andere hulpverleners. Het idee van ‘rustig slapen’ zonder interne of externe zintuiglijke ervaringen en dus zonder pijn is onjuist.’ aldus van Dijk.
Wim kreeg in de zes jaar dat hij aan het Wetsvoorstel Levenseinderegie werkte, honderden mails en telefoontjes van naasten met getuigenissen over het lijden van hun geliefden bij palliatieve sedatie. Palliatieve sedatie leidt onherroepelijk tot de dood, na dagen of soms weken. In feite is deze palliatieve sedatie zinloos zegt hij.
Daarnaast moet de arts inschatten dat de patiënt binnen maximaal twee weken zal sterven. Dat is vaak vrijwel onmogelijk. Het risico is dat de arts te lang blijft behandelen om een te lang sedatietraject te voorkomen.
Wim: “In ons wetsvoorstel mag de patiënt, indien de behandelend arts aan het eind van de palliatieve zorg palliatieve sedatie adviseert, kiezen voor onmiddellijke euthanasie, ongeacht of er voordien wel of geen wilsverklaring is afgelegd.”
De behandelend arts overlegt tijdig met de wilsbekwame patiënt of, bij wilsonbekwaamheid, met de wettelijke vertegenwoordiger over die keuze.
“Een onnodige verlenging van palliatieve zorg en sedatie is traumatisch voor alle betrokkenen. Laten we streven naar een omslag in het denken: van levensduur naar kwaliteit van sterven, van levensverlenging naar een humane, waardige dood, van palliatieve sedatie naar directe verlossing.
Ik roep de lezers op mij te mailen (wimfmvandijk@gmail.com) om hun ervaring met palliatieve sedatie te delen.”
Wim van Dijk, Den Bosch, voorzitter Stichting Levenseinderegie
